به گزارش شفافیت دروازهبان شماره یک تیم ملی که سالها با روایتِ رشد از شرایط سخت برای خود سرمایه اجتماعی و محبوبیت ساخته بود، مدتی است با حواشی متعددی درگیر شده است.
این اقدامِ ادعایی، دقیقاً همان جایی است که تعجب جامعه را برمیانگیزد؛ چرا که خدمت سربازی برای بیرانوند به معنای حضور در تیمهای فوتبال نظامی و برخورداری از امکانات حرفهای است، نه تجربهی پوتین پوشیدن و شبزندهداری در برجکهای مرزی که بسیاری از جوانان کشور با آن روبهرو هستند.
از سوی دیگر، او برخلاف قهرمانان المپیک یا دارندگان مدالهای آسیایی، واجد افتخارات خاصی نیست که مشمول «قانون سرباز قهرمان» شود. با این اوصاف، این حجم از تلاش برای فرار از قانونی که همگان ملزم به رعایت آن هستند، از کجا ناشی میشود و چرا او خود را تافتهای جدابافته و فراتر از قانون تصور میکند؟ به نظر میرسد برخی افراد به مرور زمان به این باور میرسند که قوانین تنها برای مردم عادی وضع شده و موقعیت مالی و شهرتشان آنها را از مسئولیتهای اجتماعی معاف میکند.
علیرضا بیرانوند که پیشتر نیز با فسخ غیرقانونی قرارداد و ماجرای عجیب مدرک تحصیلی، رفتارهایی دور از شأن یک ورزشکار ملی داشته، اکنون در حالی که مداوم پستهای میهنپرستانه منتشر میکند، از انجام وظیفه در جایگاه سربازِ یک تیم نظامی سرباز میزند. او احتمالاً متوجه نیست که وقتی برای کسب یک منفعت زودگذر ورزشی یا مالی حاضر است خود را فردی دارای اختلالات روانی معرفی کند، در واقع در حال چوب حراج زدن به اعتبار و عزتنفس خود است.
سقوط یک ستاره در نگاه مردم تنها به گلهایی که دریافت میکند خلاصه نمیشود؛ ناامیدی اصلی زمانی رقم میخورد که هواداران میبینند قهرمانشان برای فرار از مسئولیتهای ساده شهروندی به هر دستاویزی چنگ میزند و در عین حال ادعا میکند که هیچگاه از رانت استفاده نکرده است.
انتهای پیام
دیدگاهتان را بنویسید
دیدگاه ها