افرادی که خدا به آنها دو بهشت هدیه می‌دهد

گروه قرآن و فعالیت‌های دینی خبرگزاری فارس: پس از آنکه سوره رحمن در آیات پیشین بارها نعمت‌های الهی را یادآوری می‌کند و با تکرار آیه مشهور «فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ» انسان و جن را به اندیشه فرا می‌خواند، در آیات ۴۱ تا ۶۷ صفحه ۵۳۳ قرآن، صحنه‌ای متفاوت را به تصویر می‌کشد، از یک سو مجرمانی که در قیامت هیچ راه گریزی ندارند و از سوی دیگر مؤمنانی که به سبب خوف از پروردگار، به باغ‌هایی سرشار از نعمت وارد می‌شوند.علامه طباطبایی در تفسیر المیزان این تقابل را یکی از زیباترین شیوه‌های تربیتی قرآن می‌داند؛ هشداری که در کنار بشارت، انسان را به انتخاب مسیر درست دعوت می‌کند.مجرمانی که چهره‌شان گویای حقیقت استسوره رحمن با این توصیف آغاز می‌کند «یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیمَاهُمْ» گناهکاران از سیما و نشانه‌هایشان شناخته می‌شوند. سپس می‌فرماید که «فَیُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِی وَالْأَقْدَامِ»؛ آنان را از پیشانی و پاهایشان می‌گیرند.این آیات بیانگر رسوایی کامل مجرمان در قیامت است. در آن روز حقیقت انسان آشکار می‌شود و دیگر امکان پنهان کردن شخصیت واقعی وجود ندارد. چهره‌ها، رفتارها و آثار اعمال، خود بهترین گواه بر درون انسان خواهند بود. از همین رو نیازی به بازجویی یا اثبات جرم نیست؛ زیرا حقیقت اعمال در وجود انسان تجسم یافته است.در ادامه، آیه «هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی یُکَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ» یادآور می‌شود که همان دوزخی که روزی انکار می‌شد، اکنون واقعیتی انکارناپذیر است و مجرمان میان آتش و آب جوشان آن در رفت‌وآمد خواهند بود.

خوف الهی؛ نقطه آغاز بهشتپس از تصویر هولناک سرنوشت گناهکاران، ناگهان فضای سوره تغییر می‌کند و بشارتی بزرگ مطرح می‌شود «وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ» برای کسی که از مقام پروردگارش بیم داشته باشد، دو بهشت آماده است.«خوف از مقام رب» به معنای ترس از خداوند به مفهوم رایج نیست، بلکه احساس حضور دائمی او، باور به حسابرسی قیامت و مراقبت همیشگی بر رفتار انسان است. چنین خوفی انسان را از گناه بازمی‌دارد و به سوی تقوا سوق می‌دهد.علامه تأکید می‌کند که این خوف، برخاسته از معرفت است؛ هرچه شناخت انسان نسبت به عظمت خدا بیشتر باشد، مراقبت او نسبت به اعمالش نیز بیشتر خواهد شد. بنابراین، بهشت نتیجه همین خودکنترلی و تقوای درونی است، نه صرف ادعای ایمان.دو بهشت؛ جلوه‌ای از پاداش کاملپس از وعده دو بهشت، قرآن ویژگی‌های آن را با تعابیری زیبا بیان می‌کند «ذَوَاتَا أَفْنَانٍ» باغ‌هایی با شاخه‌های گسترده و سرسبز، «فِیهِمَا عَیْنَانِ تَجْرِیَانِ»؛ دو چشمه روان، و «فِیهِمَا مِنْ کُلِّ فَاکِهَةٍ زَوْجَانِ»؛ از هر میوه‌ای دو گونه وجود دارد.به اعتقاد علامه طباطبایی، هدف قرآن تنها توصیف ظاهری بهشت نیست. این نعمت‌ها نمونه‌هایی قابل فهم برای انسان دنیایی هستند تا تصویری از گستردگی رحمت الهی ارائه شود. حقیقت نعمت‌های آخرت بسیار فراتر از تصور انسان است و این توصیف‌ها تنها برای نزدیک کردن ذهن مخاطب به آن واقعیت بیان شده‌اند.تکرار دوباره آیه «فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ» نیز یادآور این حقیقت است که هم هشدارهای الهی نعمت‌اند و هم بشارت‌های او زیرا هر دو انسان را به سعادت می‌رسانند.

آرامش، عزت و کرامت اهل بهشتدر ادامه، قرآن از تکیه زدن بهشتیان بر «فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ» سخن می‌گوید بسترهایی که حتی آستر آنها از بهترین پارچه‌هاست و میوه‌های بهشت نیز در دسترس آنان قرار دارد.سپس از «قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ» یاد می‌کند همسرانی پاک که جز به همسران خود چشم نمی‌دوزند و پیش از آنان هیچ انسان یا جنی با آنان تماس نداشته است.علامه طباطبایی این توصیف‌ها را نشانه پاکی کامل محیط بهشت می‌داند، جایی که هیچ آلودگی اخلاقی، حسادت، خیانت یا ناپاکی وجود ندارد. روابط در بهشت بر پایه محبت، صداقت و کرامت شکل گرفته و همه نعمت‌ها با آرامش روحی همراه است. تشبیه آنان به «الْیَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ» نیز بیانگر نهایت زیبایی، پاکی و ارزشمندی است نه صرفاً توصیف ظاهری.بزرگ‌ترین پاداش، احسانی در برابر احساناین بخش از سوره با یکی از مشهورترین آیات قرآن پایان می‌یابد «هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ» آیا پاداش نیکی چیزی جز نیکی است؟علامه طباطبایی این آیه را یک قانون فراگیر الهی می‌داند. هر کس در دنیا راه احسان، ایمان و تقوا را برگزیند، خداوند نیز با احسانی برتر به استقبال او خواهد آمد. البته احسان الهی هرگز هم‌سنگ عمل انسان نیست، بلکه چندین برابر و از روی فضل و رحمت اوست.

در پایان نیز سوره از دو بهشت دیگر سخن می‌گوید «وَمِنْ دُونِهِمَا جَنَّتَانِ» که مفسران، از جمله علامه طباطبایی، آن را نشانه مراتب گوناگون بهشت و تفاوت درجات مؤمنان بر اساس ایمان و عمل آنان می‌دانند.آیات ۴۱ تا ۶۷ سوره رحمن در حقیقت دو سرانجام متفاوت را پیش روی انسان قرار می‌دهد یک سو رسوایی مجرمانی که حقیقت اعمالشان آشکار شده و راهی جز آتش ندارند، و سوی دیگر آرامش کسانی که در دنیا با یاد خدا زندگی کرده و از مقام پروردگار خویش حساب برده‌اند. پیام اصلی این آیات آن است که سرنوشت انسان نه با ادعا، بلکه با انتخاب‌ها، اعمال و میزان تقوای او رقم می‌خورد؛ و سنت الهی نیز روشن است «هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ».تلاوت این آیات را که در صفحه ۵۳۳ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.