گروه ورزشی فارس: با نزدیکشدن به بازیهای آسیایی ناگویا، آرامش و اتحاد در تیمهای ملی بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد؛ اما در این میان برخی ورزشکارانی که دیگر جایگاه گذشته خود را در تیم ملی ندارند، بهجای رقابت در پیست و تلاش برای بازگشت، راه فضای مجازی و مظلومنمایی را در پیش گرفتهاند؛ موضوعی که حالا بار دیگر نام فرزانه فصیحی را به میان آورده است.فرزانه فصیحی، دونده ۳۴ساله ایران، در ماههای اخیر بارها در فضای مجازی از شرایط خود گلایه کرده و این بار نیز مدعی شده است: «بعد از اتفاقات چند ماه اخیر، بارها به من هشدار دادند: مراقب رفتارت باش! میدانی که قهرمانی جهان و بازیهای آسیایی در پیش است.» ادعایی که با دعوت او به مسابقات جایزه بزرگ در اردیبهشتماه سال جاری در تضاد قرار دارد؛ چراکه اگر تصمیمی برای کنارگذاشتن او وجود داشته، این پرسش مطرح است که چرا فدراسیون همچنان او را به اردو و مسابقه دعوت کرده است؟ماجرای مسابقات جهانی نیز روایت دیگری دارد. هیچیک از دوومیدانیکاران ایران در سال گذشته موفق به کسب سهمیه مستقیم مسابقات جهانی نشدند و طبق مقررات فدراسیون جهانی، برای کشورهایی که سهمیه نگرفتهاند، سهمیه وایلدکارت در نظر گرفته شد. فدراسیون دوومیدانی ایران نیز پس از بررسی شرایط، بنیامین یوسفی، دونده جوان، را برای استفاده از این سهمیه معرفی کرد؛ اما او به دلیل شرایط جنگی کشور در اسفندماه نتوانست راهی مسابقات شود.
در همین حال، فدراسیون دوومیدانی اعلام کرده فصیحی مدتهاست ارتباطی با این مجموعه ندارد و حتی در اردوها و مسابقاتی که به آن دعوت شده نیز حضور پیدا نکرده و پاسخ تماسها را هم نداده است. احسان حدادی، رئیس فدراسیون، نیز پیشازاین صراحتاً اعلام کرده بود ورزشکارانی که خارج از چارچوب فدراسیون فعالیت کنند و مسیر انفرادی را انتخاب کنند، نمیتوانند انتظار حمایت و تأمین هزینه از سوی فدراسیون داشته باشند.فصیحی در ماههای گذشته بخش زیادی از زمان خود را بهصورت مستقل در اروپا و آفریقا سپری کرده است؛ در شرایطی که سایر ورزشکاران ماهها در اردوهای تیم ملی حضور داشته و طبق برنامه فدراسیون تمرین کردهاند. حالا این سؤال مطرح است که ورزشکاری که مسیر آمادهسازی مستقل را انتخاب کرده، چگونه انتظار دارد در آستانه بازیهای آسیایی در جمع تیم ملی قرار بگیرد؟از سوی دیگر، مرور سالهای گذشته نیز نشان میدهد که فصیحی بارها با حمایت فدراسیون و هزینههایی که برای اعزام او صرف شده، در مسابقات مختلف خارجی شرکت کرده و فرصت حضور در میادین بینالمللی را به دست آورده است؛ هرچند در برخی از این رقابتها نتایج ضعیف یا پایینتر از انتظار کسب کرده است. حالا این پرسش مطرح میشود که چگونه ورزشکاری که در مقاطع مختلف از حمایت و هزینههای فدراسیون برای حضور در مسابقات خارجی بهره برده، در شرایط جنگی اخیر و پس از آنکه نامش در فهرست اعزامها قرار نگرفته، ناگهان صدایش را بهعنوان مظلومنمایی بلند میکند و همه چیز را تیره و تاریک میبیند؟
در دوره قبلی المپیک، درباره حضور فصیحی در این بازیها و روند انتخاب او بحثها و انتقادهایی مطرح شد و برخی معتقد بودند این فرصت میتوانست در اختیار ورزشکار دیگری قرار بگیرد. حتی موضوع ارتباط یکی از رؤسای سابق فدراسیون با کمیته ملی المپیک و نقش او در این روند نیز از جمله مسائلی بود که مورد انتقاد قرار گرفت.فصیحی در نهایت راهی المپیک شد اما نتوانست از مرحله مقدماتی صعود کند؛ بنابراین اگر قرار باشد امروز از «ظلم» سخن گفته شود، بد نیست این سؤال نیز مطرح شود که اگر حقی ضایع شده باشد، آیا آن ورزشکاری که فرصت حضور در المپیک را از دست داد، نباید خود را قربانی یک بیعدالتی بداند؟فصیحی در بخشی دیگر از صحبتهایش گفته است: «اسیر این تاریکی نمیمانم و برای مردمم میدوم.» شعاری که البته یک سؤال دیگر را نیز به همراه دارد؛ آیا حمایت از مردم فقط زمانی معنا پیدا میکند که نام یک ورزشکار در فهرست تیم ملی نباشد؟ در جریان جنگ اخیر و حملات دشمنان صهیونیستی و آمریکایی، زمانی که مردم ایران زیر بمباران بودند، از فصیحی موضعگیری یا محکومیت این حملات دیده نشد؛ موضوعی که اکنون و در کنار اظهارات اخیر او، بیش از گذشته محل پرسش است.در نهایت، تیم ملی جایگاه ثابتی برای هیچ ورزشکاری نیست و حضور در آن باید بر اساس آمادگی، عملکرد، برنامه فدراسیون و شرایط روز ورزشکار تعیین شود.اگر فصیحی همچنان خود را شایسته حضور در تیم ملی میداند، بهترین پاسخ نه در فضای مجازی بلکه در پیست و با عملکردش داده میشود. ناگویا نزدیک است و این بار بهتر است بهجای ساختن روایت قربانی و مقصر کردن دیگران، نتیجه را در میدان مسابقه مشخص کرد.
دیدگاهتان را بنویسید
دیدگاه ها